{was altijd onzichtbaar geweest. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze zich aangetrokken voelde tot haar literatuurleraar, meneer Hargrove. Het waren niet alleen zijn complimenten of de manier waarop hij haar essays prees. Het was de manier waarop hij haar liet voelen dat ze gezien werd. Al snel bleef ze na de les. Zijn ogen dwaalden weer naar haar af, hij kwam naast haar zitten, zijn hand bleef net iets te lang op haar knieën hangen... en ze vertelde zichzelf dat het iets echts was. Want waarom zou hij anders zoveel voor haar riskeren als hij niet van haar hield?